Kazimierz Łodziński ps. "Markiz", "Kapsiut" (ur. 28 sierpnia 1922, zm. 8 lipca 2011) - profesor zwyczajny, doktor habilitowany nauk medycznych, chirurg, sierżant podchorąży Armii Krajowej, żołnierz batalionu Zośka.

Syn Antoniego Łodzińskiego, sanitariusza w wojnie polsko-bolszewickiej, farmaceuty, który zginął w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Od 1934 roku należał do 80. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. H. Kołłątaja przy ul. Śniadeckich.

We wrześniu 1939 r. był w 36. pułku piechoty, później w Samodzielnej Grupie Operacyjnej "Polesie" pod dowództwem gen. Kleeberga. Ranny pod Kockiem przedostał się do Warszawy. Wszedł do organizacji Małego Sabotażu "Wawer". Studiował medycynę w Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego dr. Jana Zaorskiego.
Należał do Grup Szturmowych Szarych Szeregów. Brał udział w akcjach:

• akcja pod Arsenałem (ubezpieczenie od strony Ogrodu Krasińskich)
• akcja Góral
• akcja Sieczychy (grupa "Atak III", atakująca budynek szkoły)
• akcja pod Pogorzelą (ostrzelanie pociągu urlopowego, przewożącego Niemców; 23/24 października 1943 r.)
• akcja Par. II (szkolenie bojowe w warunkach polowych, baza leśna; czerwiec 1944 r.)

Był w 1. drużynie Jerzego Gawina w III plutonie "Felek" 2. kompanii "Rudy" batalionu Zośka. Nie brał udziału w powstaniu warszawskim. Nie dotarł na koncentrację przed Godziną "W" z powodu rany, którą odniósł na bazie leśnej.

Po wojnie ceniony chirurg. Był ordynatorem Kliniki Chirurgii Dziecięcej Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie.
Przewodniczący Komitetu Opieki nad Mogiłami "Zośkowców".

Odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Jubileuszowym Medalem im. Tytusa Chałubińskiego z rąk rektora Akademii Medycznej w Warszawie (za osiągnięcia w dziedzinie chirurgii).