Urodził się w biednej, chłopskiej rodzinie na Lubelszczyźnie. Chciał być prawnikiem, bronić biednych i ukrzywdzonych. Przed wojną pisał im podania i sądowe aplikacje, w latach 1950-51 był w Warszawie asesorem sądowym. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim i ekonomię w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. W INS zrobił doktorat i pracował do 1957 roku. Był jednym z janczarów głęboko wierzących w nowy, sprawiedliwy ład socjalizmu. Stał się jednym z prekursorów polskiego powojennego rewicjonizmu, z uporem dobijając się zachowania socjalistycznych idei równości i sprawiedliwości społecznej. W krytyce transformacji szedł bardzo daleko. Obok Karola Modzelewskiego i Jacka Kuronia był jednym z nielicznych liderów i doradców „Solidarności”, którzy tak kategorycznie sprzeciwiali się terapii szokowej.

Był bardzo płodny naukowo, w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN od lat miał najwięcej publikacji w renomowanych wydawnictwach, aż do ostatnich tygodni uczestniczył w wielu konferencjach, pisał. Niektóre jego oceny mogą budzić sprzeciw. Wiedział o tym, ale uważał, że w sprawach sprawiedliwości społecznej, równości szans, bezrobocia i biedy trzeba mówić głośno i jasno, nie ulegając podszeptom oportunizmu, bez skrywania się za ogólnikami i dyplomatyczną mową.

.